O (sav) ÜMMETİNE SAADET-İ EBEDİYYE İSTİYOR

Bismillahirrahmanirrahim

İşte bak: O zât öyle bir salât-ı kübrâda, bir ibâdet-i ulyâda saadet-i ebediye için duâ ediyor ki, güyâ bu cezîre, belki bütün arz onun azametli namazıyla namaz kılar, niyaz eder. Çünkü ubûdiyeti ise, ona ittibâ eden ümmetin ubûdiyetini tazammun ettiği gibi, muvâfakat sırrıyla bütün enbiyânın sırr-ı ubûdiyetini tazammun eder. Hem o, salât-ı kübrâyı öyle bir cemaat-ı uzmâda kılar, niyaz ediyor ki, güyâ benîâdem’in Hazret-i Âdem’den asrımıza kadar, belki Kıyâmete kadar bütün nurânî ve kâmil insanlar ona tebâiyetle iktidâ edip, duâsına “Âmin” derler.

Bak: Hem öyle bekâ gibi bir hâcet-i âmme için duâ ediyor ki, değil ehl-i arz, belki ehl-i semâvât, belki bütün mevcudât niyazına iştirak edip lisân-ı hal ile, “Oh, evet yâ Rabbenâ! Ver; duâsını kabul et. Biz de istiyoruz” diyorlar. Hem bak, öyle hazinâne, öyle mahbubâne, öyle müştâkâne, öyle tazarrûkârâne saadet-i bâkiye istiyor ki, bütün kâinatı ağlattırıp, duâsına iştirak ettiriyor.

Bak: Hem öyle bir maksad, öyle bir gâye için saadet isteyip duâ ediyor ki, insanı ve bütün mahlûkatı esfel-i sâfilîn olan fenâ-i mutlaka sukuttan, kıymetsizlikten, faydasızlıktan, abesiyetten âlâ-yı illiyyîn olan kıymete, bekâya, ulvî vazifeye, mektûbât-ı Samedâniye olması derecesine çıkarıyor.

Bak: Hem öyle yüksek bir fîzâr-ı istimdâdkârâne ile istiyor ve öyle tatlı bir niyâz-ı istirhamkârâne ile yalvarıyor ki, güyâ bütün mevcudâta, semâvâta, arşa işittirip, vecde getirip duâsına, “Âmin, Allahümme âmin” dedirtiyor.

Bak: Hem öyle Semî’ ve Kerîm bir Kadîr’den, öyle Basîr ve Rahîm bir Alîm’den saadet ve bekâyı istiyor ki, bilmüşâhede en gizli bir zîhayatın en gizli bir arzusunu, en hafif bir niyazını görür, işitir, kabul eder, merhamet eder. Lisân-ı hal ile de olsa icâbet eder. Öyle sûret-i Hakîmâne, Basîrâne, Rahîmânede verir ve icâbet eder ki, şüphe bırakmaz, o terbiye ve tedbîr, öyle Semî’ ve Basîr’e mahsus, öyle bir Kerîm ve Rahîm’e hastır.

Acaba, bütün benîâdem’i arkasına alıp şu arz üstünde durup, Arş-ı Âzama müteveccihen el kaldırıp, nev-i beşerin hulâsa-i ubûdiyetini câmi’ hakikat-i ubûdiyet-i Ahmediye (a.s.m.) içinde duâ eden şu şeref-i nev-i insan ve ferîd-i kevn ü zaman olan Fahr-i Kâinat (a.s.m.) ne istiyor; dinleyelim:

Bak: Kendine ve ümmetine saadet-i ebediye istiyor, bekâ istiyor, Cennet istiyor; hem, mevcudât aynalarında cemâllerini gösteren bütün esmâ-i kudsiye-i İlâhiye ile beraber istiyor. O esmâdan şefaat talep ediyor; görüyorsun.

Eğer âhiretin hesabsız esbâb-ı mûcibesi, delâil-i vücudu olmasa idi, yalnız şu zâtın tek duâsı, baharımızın icâdı kadar Hâlık-ı Rahîmin kudretine hafif gelen şu Cennetin binâsına sebebiyet verecekti.
(Sözler)

BİR TEK GAYEM VARDIR

“Bir tek gayem vardır: O da, mezara yaklaştığım bu zamanda, İslâm memleketi olan bu vatanda bolşevik baykuşlarının seslerini işitiyoruz. Bu ses, âlem-i İslâm’ın iman esaslarını zedeliyor. Halkı, bilhassa gençleri imansız yaparak kendisine bağlıyor. Ben bütün mevcudiyetimle bunlarla mücâdele ederek gençleri ve Müslümanları imana dâvet ediyorum.” (Şuâlar, s. 427)

ÜSTAD BEDİÜZZAMAN’IN NAMAZI

Talebeleri Said Nursi’nin namazını anlatıyor
04 Şubat 2010 / 12:30
Yakın talebeleri Bediüzzaman Said Nursi’nin namazını anlatıyor
Risale Haber-Haber Merkezi

ÜSTAD BEDİÜZZAMANIN NAMAZI

Üstadın, kendisini ziyarete gelenlere bulunduğu nasihatlerden birisi de namazdır. Namaz dinin direğidir ve külli bir ubudiyettir. İmandan sonra gelen ve terk edilmesi mümkün olmayan bir ibadettir. Terk edilmesi halinde de büyük bir cezayı gerektirir.

Risale-i Nur Külliyatı içerisinde namazla, ubudiyetle ve namazın beş vakte tahsisi ile alakalı özel risaleler mevcut olduğu gibi külliyatın birçok yerinde namaz ve ibadet hakikatini hatırlatan bahislerden vardır.

Üstadın ziyaretine gelenlere tavsiyeleri yanında bir de nasıl bir teslimiyet ve halet-i ruhiye içerisinde namaz ibadetini eda ettiği de merak konusu ve örnek alınması gereken bir husustur.

Yusuf Dehri Üstadı ziyarete vardığında namaz konusunda; namazları vaktinden evvel hazırlıklı karşılamayı, yani namaz vaktinden önce abdestli olmayı, namazı abdestli karşılamayı” tavsiye ettiğini söylüyor. (1)

Uzun bir zaman hizmetinde bulunan Bayram Yüksel Ağabey Üstadın namaz konusundaki hassasiyetini şöyle anlatıyor:

“Üstadımız kırlara gittiğinde namaz vakti girdiğinde muhakkak ezan okutturur, namaz kılarken de yüksek taşların başını tercih ederdi.

“Fazla olan neyi varsa, sattırırdı. ‘Hediye almayan, hediye vermez’ derdi. Eşyalarının namaz kalına satılmasını söylerdi. Fazla fiyata da sattırmazdı.

“Üstadımız, namazı çok huşu içinde kılardı. Sûreleri okurken tane tane okurdu. Namaza dururken, tam huzura vardığında, niyet ederken, ‘Allahü Ekber’ dediği zaman, bizler arkasında korkardık. Mübalağa olmasın, ahşap bina sarsılırdı.

“Üstadımız namaz vaktinde çok dikkat ederdi. Namazı vaktinde kılardı. Meselâ, Isparta’dan çıktığımızda, Emirdağ’a beş dakika sonra varacak olsak bile, Üstadımız saate bakar, kış, fırtına olsa beklemez, hemen namazı vaktinde kılardı. Kırlarda olsun, yolculukta olsun, namazı vaktin evvelinde kılardı. Bu mevzuda şöyle buyuruyor:

“Namazı vaktinde kılmanın ne derece tükenmez, uhrevî bir sermaye olduğu anlaşılıyor ki, her namaz vaktinde âlem-i İslâm denilen muazzam camide, yüz milyondan fazla cemaat-ı kübra namaz kılıyor. O cemaatte her bir adam umum cemaate dua ediyor.

“İhdine’s-sırata’l-müstakim’ (Bizi doğru yola hidayet eyle) diyor. Herbiri umum cemaate hem şefaatçi, hem duacı olur.

“O vakit, namaza iştirak etmeyen hissesine alamaz. Kaynayan mirî ve askerî kazanına karavanasını götürmeyen, tayinatını alamadığı gibi, cemaat-ı kübrânın mânevî matbahında kaynayan, mânevî erzakını alamaz. Belki namaza iştirakle o cemaatın ordusuna iştirak etmiş olmakla ve dualarına amin demek olan namazı vaktinde kılmakla alabilir.’”(2)

Üstadın talebelerinden Molla Hamid Ekinci namaz husustaki müşahedelerine şöyle anlatıyor:

“Arkasında kıldığım namazlardan çok zevk alırdım. Namaza duruşu bir mehabet ve haşyet verirdi insana. Namazdan sonra tesbihat hakkında şu dersi vermişti bize:‘Namazın sonunda tesbihat, namazın tohumu, çekirdekleri hükmündedir.”

“Hazin bir sada ile bizden çok ağır tesbihat yapardı. ‘Sübhanallah’ derken, çok içten ve yavaş bir şekilde duyardık sesini. Çok namaz kılan hocaları görmüşümdür. Fakat böyle hazin ve huşu içinde kılana rastlamadım.”(3)

Mustafa Sungur Ağabey;

“Üstadımızın namazı, namazdaki mazhariyeti, heybeti, huzuru ve huşuu bambaşkadır. Biz onu ifade edemeyiz. Onun namazdaki nihayetsiz tecelliyata mazhariyetinden bizim hissettiğimiz, milyarda bir dahi olmaz. Evet bu kat’idir… Namaza duruşu, ilk tekbiri alışı, ellerini bağlayışı ve Cenab-ı Hakka dua ve tezellülü, Fatihayı kıraati, Fatihanın her bir kelimesini teker teker, cümle cümle ve bütün meratibi ile okuyup hissetmesindeki ve dergâh-ı İlahiyyeye takdim etmesindeki vüs’at, külliyet ve ulviyet, bizim gibi hiç enderlerin beyanına gelemez. Hele namaz teşehhüdündeki ´Ettehiyyatü´ kelimat-ı mübarekesini Cenab-ı Hakka takdim ederken, nasıl bütün kâinatı ruhunun eline alıp öylece arz etmesindeki kudsiyeti ifade edemeyiz.” (4) demektedir.

Yüzbaşı Refet Barutçu:

“Üstad namaz vakitlerini hiç geçirmez, vakit girince hemen namazını eda ederdi. Kendisi namaza dururken biz arkasında çok heyecanlanırdık. Heybet ve huşû içinde huzura bir girişi vardı ki, tarifi mümkün değil, ‘İlâhi Ya Rab!.. İlâhi Ya Rab!… İlâhi Ya Rab!… Allahu Ekber!’ diyerek sarsılır ve haşyet içinde sallanarak, süratle namaza girerdi. Biz arkasında korkardık, ürperirdik.” (5) demektedir.

Mehmet Özpolat Ağabey;

“Namaz esnasında Üstad Hazretleri, yirmi yaşında bir genç gibi tekbir alıyor ve secdeye gittiğinde binanın sallanıdığını hissediyordum.” (6) diyor.

Hafız Nuri Güven;

“Boyu uzunca sayılırdı. O uzun boylu adam, namaza durduğu vakit sanki küçülürdü. Belki beş dakika namaza durması sürerdi, çok heybetli, haşmetli ve haşyetli bir şekilde namaza dururdu.” (7) diyor.

Hafız Namık Şenel de müşahedelerini şöyle anlatıyor:

“Bir gün Üstad Hazretlerini arkasında öğle namazı kılıyorduk. Üstad namaza başladığı zaman sanki yok olmuştu. Hani Hz. Ali namaza durunca vücudundaki oku çıkarmışlardı ya, aynen onun gibi Üstad Hazretleri de kendinden geçmişti. Onun namaz kılışını görünce kendimden hicap duydum. O namazın lezzetini hala unutamam.” (8)

Üstad, namaz konusundaki hassasiyetlerinden birisini de Afyon Mahkemesinde ikindi namazı biraz geç kalınca gösteriyor. Hâkimden namaz kılmak için izin istiyor. Hâkim izin vermeyince vaktin tehlikeye gireceği sırada “Ben namaz kılacağım. Biz buraya namazın hukukunu müdafaa etmek için geldik. Bizim bundan başka bir suçumuz yoktur.” (9) diyor. Hâkim de mecburen namaz kılmak için müsaade etmek zorunda kalıyor.

Yine Üstad, Rusya’da esarette iken ayağa kalkmadığı için Kafkas cephesi komutanı Nikola Nikolaviç’in idam kararı ve darağacı karşısında bile namazdan aldığı hazzı ve huzuru terk etmiyor. Huşu içerisinde namaz kılarken seyredenleri hayrette bırakıyor. Ölümle arasında beş-on dakikalık mesafe bulunan şahıs, nasıl oluyordu da, bu kadar sakin ve telaşsız olabiliyordu? Evet bu hali kumandanı insafa getirecek ve idam kararından vazgeçirecek, hatta af diletecek kadar tesirli ve keskin idi. (10)

Namaz hususunda en birinci örneğimiz Peygamber Efendimizdir (asm). Namazı bütün ümmete öğreten odur. “Âlimler peygamberlerin vârisleridir” hükmüne göre Üstadın da Peygamberimizi temsil sureti çok önemlidir. Şahitlerin ifadelerinden anlaşıldığına göre gayet güzel temsil ettiği ve farzları, sünnetler ile İslam şeairini ihya hususunda çok gayret sarf etmiş olduğu anlaşılıyor. Üstad gibi namazı ciddiyetle karşılayıp huşu içerisinde eda etmenin bütün müminler için elzem olacağı muhakkaktır. Gayret bizden tevfik Allah’tan.

Kaynaklar:
1- Son Şahitler 4.Cild s. 266
2- Son Şahitler 3.Cild s. 31
3- Son Şahitler 1.Cild s. 113
4- Son Şahitler 4.Cild s. 15
5- Son Şahitler 1.Cild s. 380
6- Son Şahitler 4.Cild s. 97
7- Son Şahitler 3.Cild s. 155
8- Son Şahitler 4.Cild s. 105
9- Hafız Namık ŞenelSon Şahitler 4.Cild s. 105
9- Sinan Omur, Son Şahitler 1.Cild s. 94

اون سكزنجى لمعه

برنجى كرامتِ علويه

جاىِ دقّت

شو عجيب لمعه نڭ أهمّيتى اوچ نقطه دن گلييور:

برنجيسى و أڭ مهمّى: گيزلى قالمش، غيبى، مهمّ بر معجزۀِ أحمديه يى (عصم) (حاشيه) بيان ايدر كه؛ جوامع الكلم نوعندن ايكى جمله دن عبارت بر حديثِ شريف ايكى صحيفه قدر حقائقِ تاريخيه يى و ايكى دولتِ عظيمۀِ إسلاميه نڭ خاتمه لرينى إفاده ايدييور.
ايكنجيسى: كراماتِ أولياء حق اولديغنه قطعى بر برهان گوسترن حضرتِ على رضى اﷲ عنهڭ لاتين حروفنڭ قبولنى تام تاريخيله و طرزِ تطبيقنى ايكى كلمه ايله گوسترمسيدر.
اوچنجيسى: رسالۀِ نور شاكردلرينه و ناشرلرينه قارشى حضرتِ على رضى اﷲ عنهڭ إرشادكارانه و توجّهكارانه باقماسى و إشارت ايتمه سيدر.

اون سكزنجى لمعه

بِسْمِ اﷲِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

حضرتِ غوثِ أعظم شيخِ گيلانىنڭ (رض) صراحت درجه سنده كى كرامتِ غيبيه سنى تأييد و تقويه ايدن حضرتِ أسد اﷲ الغالب على ابن أبى طالب رضى اﷲ عنه و كرّم اﷲ وجهه، قصيدۀِ أرجوزۀِ مشهوره سنده عينًا إخباراتِ غوثيه يى تصديق ايدوب إشارت ايدييور.

مجموعة الأحزابڭ (٥٨٢) نجى صحيفه سندن (٥٩٧) نجى صحيفه سنه قدر او أرجوزه در. او أرجوزه نڭ موضوعى و ايچنده كى مقصدِ أصلى؛ إسمِ أعظمى تضمّن ايدن آلتى إسمڭ أهمّيتنى بيان ايتمك، هم او مناسبتله إستقبالده كى بر قسم امورِ غيبيه يه و تأسيسِ إسلاميتده بر قسم مجاهداتنه إشارت ايتمكدر.

أوت حضرتِ إمام (رض) استادى اولان حبيب اﷲ عليه الصلاة والسلامدن آلديغى درسڭ بر قسمنى إشارى بر صورتده ذكر ايدييور. فتحِ خيبرده كى هم معجزۀِ نبويه هم كرامتِ عَلويه اولان خارقه واقعه يى بحث ايتديگى گبى، تأسيسِ إسلاميته تماس ايدن مهمّ نقطه لرى ده بحث ايدييور. صوڭره إستقباله باقييور.

پيغمبرِ ذىشان عليه الصلاة والسلامدن آلديغى درسله، بر قسم أعرابڭ اوڭا قارشى عصيانلرندن حدّت ايده رك ديمش:

فِى عِلْمِ تِسْعِينَ حِسَابِ الْفَارِسِى ❊ مِن بَعْدِ قَرْنٍ تَاسِعِ الْمَعَاصِى
سَتَظْهُرُ الْفُرْسُ عَلَى اْلاَعْرَابِ ❊ تَقْتُلُهُمْ كَقَتْلَةِ الدَّوَابِ
تَكُونُ مَبْدَاُ فِتَنِ عَوَابِسِ ❊ مُظْلِمَةٌ كَظُلْمَةِ الْحَنَادِس

يعنى: طوقوز قرن صوڭره ”فرس“ يعنى، أقوامِ شرقيه أعراب اوزرينه هجوم ايده جك. غلبه ايدوب، حيوان گبى أعرابى كسه جك. اويله مدهش فتنه لر، قراڭلقلى مصيبتلر كه، أڭ قراڭلقلى گيجه لردن داها زياده قراڭلق اولاجق.

ايشته حضرتِ علىنڭ (رض) بر كرامتِ باهره سى كه؛ كندندن بش يوز سنه صوڭره گلن و عرب دولتِ عبّاسيه سنى محو ايدن و حدسز كتبِ إسلاميه يى نهرِ فراته دوكن و أعرابى غايت ظالمانه قتل ايدن هلاكو وقعۀِ مشهوره سنى خبر ويرييور. چونكه مشهور اولان قرن، قرق سنه دگل، او زمان إصطلاحنجه أغلبِ عمر اولان آلتمش سنه دن عبارتدر. چونكه بر دَور، آلتمش سنه ده دگيشير. بو صورتله إمامِ علىنڭ (رض) هجرتدن اوتوز سنه صوڭره كوفه ده يازديغى بو أرجوزه ده كى طوقوز دفعه آلتمش، اوتوزه علاوه ايديلسه بش يوز يتمش (٥٧٠) اولويور كه؛ جنگيزڭ و هلاكونڭ هجوم و تخريبات زمانيدر.

صوڭره حضرتِ جبرائيلڭ على نبيّنا و عليه الصلاة والسلام حضورِ نبويده گتيروب حضرتِ علىيه (رض) سكينه ناميله بر صحيفه ده يازيلى إسمِ أعظم، حضرتِ علىنڭ (رض) قوجاغنه دوشمش. حضرتِ على (رض) دييور: بن جبرائيلڭ شخصنى يالڭز علائم السماء صورتنده گوردم، سسنى ايشيتدم، صحيفه يى آلدم، بو إسملرى ايچنده بولدم؛ دييه رك بو إسمِ أعظمدن بحث ايله، بعض حادثاتى ذكردن صوڭره تحديثِ نعمت صورتنده دييور كه:

فَكُلُّ مَعْنًا مِنْ عُلُومٍ فَاخِرَةٍ ❊ مِنْ مَبْدَاِ الدُّنْيَا لِيَوْمِ اْلاٰخِرَةِ
قَدْ صَارَ كَشْفًا عِنْدَنَا عَيَانًا ❊ فَكُلُّ ذِى شَكٍّ غَدَا مُهَانًا

يعنى: أوّلِ دنيادن قيامته قدر علوم أسرارِ مهمّه بزه شهود درجه سنده إنكشاف ايتمش. كيم نه ايسترسه صورسون! سوزيمزه شبهه ايدنلر ذليل اولور.

صوڭره ينه إسمِ أعظم ايچنده بولونان او آلتى أسماءِ حسنىدن بحث ايدوب، بردن بره عينًا غوثِ گيلانىنڭ إخبارِ غيبيسى گبى، هلاكو عصرندن بو عصريمزه باقييور. ايكنجى بر كرامتِ غيبيه يى إظهار ايدييور و دييور كه:

اَحْرُفُ عُجْمٍ سُطِّرَتْ تَسْطِيرًا (حاشيه) ❊ بِتَّ بِهَا اْلاَمِيرُ وَ الْفَقِيرَا

يعنى: اون دردنجى عصرِ محمّديده (عصم) بيڭ اوچيوز قرق طوقوز (١٣٤٩) و روميجه بيڭ اوچيوز قرق يديده (١٣٤٧) عربى حروفنى ترك ايدوب، أجنبى و عجمى حروفنه إسلام ايچنده باشلانه جق. هم عموم، هم فقير و زنگين، أمير و ايشجى، چولوق و چوجق گيجه درسلريله او حروفى جبرًا اوگرنه جكلر. چونكه بر نسخه ده (بَاتَ) در. (بَاتَ) ايسه گيجه چاليشماسيدر. (بِتَّ) ايسه قطعى و جبرى إفاده ايدييور. {اَحْرُفُ عُجْمٍ} فقره سنده كى {عُجْمٍ} ايسه او زمانڭ إصطلاحنجه عربڭ غيرى لاتينجه و فرنگى حروف ديمكدر.

صوڭره دييور: {فَمَنْ اَرَادَ اﷲُ اَنْ يُعِينَهُ اَتْحَفَهُ بِهٰذِهِ السَّكِينَةِ} يعنى: كيم عنايتِ إلٰهيه يه مظهر ايسه، حضرتِ جبرائيلڭ تعبيريله بو سكينهِ قدسيه اولان إسمِ أعظمى جنابِ حق اوڭا هديه ايدر. اونڭله او زمانڭ شرّ و فتنه لرندن قورتارير.

بو سوزدن درت صحيفه أوّل ينه ديمش:

فَكُلُّ مَنْ لاَحَتْ لَهُ السَّعَادَةُ ❊ كَانَ لَهُ فِى الْجِيدِ كَالْقِلاَدَةِ

يعنى: كيم سعادته مظهر ايسه؛ سعيد ايسه شقى دگلسه، او إسمِ أعظم اونڭ بويننده مبارك بر گردانلق حكمنده بر نسخه اولور. صوڭره دييور:

ثُمَّ اعْلَمُوا مَعَاشِرَ اْلاِخْوَانِ ❊ اَنَّ غُوَاتَ اٰخِرِ الزَّمَانِ
هُمْ عُلَمَاءُ ذَوَّقُوا اَفْوَاهَهُمْ ❊ ثُمَّ انْثَنُوْا وَاتَّبَعُوا اَهْوَائَهُمْ

يعنى: او بدعه لر و عجمى و أجنبى حروفڭ إنتشارى زمانى اولان او آخر زمانڭ فنا آدملرى، بر قسم علماء السؤدر كه؛ حرص سببيله بطنلرينى حرامله طولديرمق ايچون، بدعه لره يارديم و فتوا ويرنلردر.

صوڭره بر قسم علماء السوئى طوقاتلامق ايچنده، بريسيله قونوشويور. دير:

فَاسْئَلْ لِمَوْلاَكَ الْعَظِيمِ الشَّانِ ❊ يَامُدْرِكًا لِذٰلِكَ الزَّمَانِ
بِاَنْ يَقِيكَ شَرَّ تِلْكَ الْفِتْنَةِ ❊ وَشَرَّ كُلِّ كُرْبَةٍ وَمِحْنَةٍ

يعنى: يا او زمانه يتيشن و عالملردن اولان إنسان! جنابِ حقدن او فتنه نڭ شرّندن محافظه ايچون سڭا درس ويرديگم إسمِ أعظم ايله دعا ايت!

فَاِنَّمَا نَحْنُ عَلَى التَّحْقِيقِ ❊ غَوْثٌ لِكُلِّ كُرْبَةٍ وَضِيقٍ

يعنى: بز آلِ بيتدن هر كربت و شدّت زماننده برر غوث چيقوب إمداد ايدييورز.

أسد اﷲ الغالب حضرتِ على ابن أبى طالب كرّم اﷲُ وجهه، إخباراتِ غيبيه يه عائد شو قصيده سنڭ بر قسمنده رسالۀِ نور شاكردلرينه، بِالخاصّه باقديغنه متعدّد أماره لر وار. او ده غوثِ گيلانى گبى رسالۀِ نورڭ مقبوليتنى إمضا ايدييور و آلقيشلايور.

برنجى أماره: لاتين حروفنڭ إسلاملر ايچنده جبرًا قبول ايتديرلديگنى تأسّفله بحث ايدوب و علماء السوئى طوقاتلاديغى يرده، بردن بره بريسيله إرشادكارانه قونوشويور. و دييور كه: {يَا مُدْرِكًا لِذٰلِكَ الزَّمَانِ} سڭا ويرديگم درس ايله حفظ دعاسنى ايت!

ايشته بو (مدرك) عينًا حضرتِ غوثڭ قصيدۀِ مشهوره سنده (مريدى) ديديگى آدمڭ عينيدر. چونكه ايكيسى ده عين فتنه دن بحث ايدوب، عموم ايچنده خصوصى بر آدمه إلتفات گوسترييورلر. قصيدۀِ غوثيه ده (مريدى) علمِ جفر و اون يدى أماره ايله ”ملا سعيد“ هم ”الْكُرْدى“ اولديغى تحقّق ايتمش.

رسالۀِ نورڭ بر واسطۀِ نشرى اولان استاديمزڭ هم إسمى، هم لقبى (مريدى) لفظنده اولديغى گبى، عينًا حضرتِ علىنڭ (رض) {يَامُدْرِكًا لِذٰلِكَ الزَّمَانِ} (حاشيه) علمِ جفرله و حسابِ أبجدله عينًا هم منلا سعيد، هم الْكُرْدى اولويور. هر بريسى ايكى يوز آلتمش بش ايدييور. (مدركًا) اوستنده كى تنوين وقفده ألفه إنقلاب ايتديگى ايچون (اَلْفٌ) اولويور. (مدركًا) لفظى ميمسز يوقاريدن اوقونماسيله (كرد) اولديغى گبى، (الزمان) لفظى ده بديع الزمانڭ بر پارچه سنى اوقومقله بو أماره يى لطافتلنديرييور. ديمك او زمانه يتيشنلرڭ آراسنده و حضرتِ علىنڭ (رض) خطابنه مظهر چوق أفراد ايچنده، رسالۀِ نور ناشرينه خصوصى بر إلتفاتى وار.

ايكنجى أماره: حضرتِ على (رض) حرص و طمع يولنده بدعه لره تابع اولان بر قسم علماء السوئى طوقاتلاديغى وقت، علما ايچنده بريسيله مرحمتكارانه قونوشمغه باشلادى. استاديمزى بيلنلره معلومدر كه: آنقره رؤساسى إستانبولده اونڭ إنگليزلره قارشى مجاهداتنى تقدير ايده رك اونى ايستديلر. آنقره يه گيتدى. وانده مدرسة الزهرا نامنده كندى دار الفنوننه يوز أللى بيڭ بانقنوط ايكى يوز مبعوثدن يوز آلتمش اوچنڭ إمضاسيله إعطاسى قرارلشديريلان لايحۀِ قانونيه قبول ايديلمكله برابر، شيخ سنوسى مقامنده ولاياتِ شرقيه واعظِ عموميلگى و هم دار الحكمتڭ أعضالرى اوراده ديانت رياستنڭ أعضالرى اولمقله، او ده ايچنده بولونمقله برابر مبعوث اولمق و داها نه ايسترسه ياپيلاجق دييه تكليف ايتدكلرى حالده، صِرف سنّتِ سنيه يه مخالف حركت ايتمه مك ايچون او تكليفلرى قبول ايتمه يوب، شيمدى يگرمى بش سنه إشكنجه لى بر أسارتى قبول ايدن استاديمزه ألبته حضرتِ علىنڭ (رض) علماء السوئه حدّت ايتديگى زمان اوڭا قارشى خصوصى إلتفاتى اولاجق و او معنوى مجلسده اونى اوقشايه جق. اونڭ ايچون بو حال بر أماره در كه؛ حضرتِ على (رض) حضرتِ غوثِ گيلانى (رض) گبى عموم مخاطبلرى ايچنده بو رسالۀِ نورڭ بر واسطه سى اولان خواجه مزه إشارةً إلتفات ايدييور. {نَحْنُ عَلَى التَّحْقِيقِ غَوْثٌ لِكُلِّ كُرْبَةٍ} فقره سنده ”غوث“ لفظيله غوثِ گيلانىنڭ (رض) مريدينه شفقتله باقماسنه حضرتِ علىنڭ (رض) باقديغنى ايما ايدييور.

اوچنجى أماره: علماء بحثنڭ أوّلكى سطرنده دييور: {فَمَنْ اَرَادَ اﷲُ اَنْ يُعِينَهُ (حاشيه ١) اَتْحَفَهُ بِهٰذِهِ السَّكِينَةِ} (حاشيه ٢) إسمِ أعظم بحثنده {فَكُلُّ مَنْ لاَحَتْ لَهُ السَّعَادَةُ ❊ كَانَ لَهُ فِى الْجِيدِ كَالْقِلاَدَةِ} يعنى: كيم عنايته و سعادته مظهر ايسه، او آخر زمان فتنهلرندن بو آلتى إسمى ويرديگم درس طرزنده ورد ايدنلر محفوظ قالير. حضرتِ على (رض) حروفِ أجنبيه يى إسلاملر ايچنده جبرًا قبول ايتديرمك حادثه سى ايله علماء السوئڭ بدعه لره يارديملرندن تأسّفله بحث ايدوب، او ايكى حادثه اورته سنده إرشادكارانه بعضلرندن بحث ايدييور كه؛ او سكينه اولان إسمِ أعظمله أجنبى حروفنه قارشى مقابله ايدييور و هم علماء السوئه مخالفت ايدييور.

ايشته بو زمانده او آدملر رسالۀِ نور شاكردلرى و ناشرلرى اولدقلرى شبهه سزدر. چونكه اونلردر كه؛ خطِّ قرآنى محافظه ايدييورلر و بدعه كار بر قسم علمالره قارشى ده مقاومت ايدييورلر.

أوت بز خواجه مزدن آڭلامشز كه: اون اوچ سنه أوّل حضرتِ علىنڭ (رض) بو قصيده سنڭ سرّينى بيلمه دن يدى سنه أوّل بو آلتى إسمى إمامِ غزالىدن درس آلارق و كندينه دائما ورد ايده رك، بتون أورادلرى تبدّل و تحوّل ايتديگى حالده، بو سكينه تعبير ايديلن آلتى إسمه حضرتِ علىنڭ (رض) ويرديگى درس طرزنده متماديًا ترك ايتمه دن دوام ايتمش. بو طرزده دوام ايدنلرى ايشيتمه مشز. هم خلافِ عادت بر طرزده يگرمى سنه ظرفنده يگرمى فتنۀِ عظيمه يه دوشديگى گبى و تأثيرلى بر صورتده حياتِ إجتماعيۀِ إسلاميه يه قاريشديغى حالده خارقه بر محفوظيت آلتنده اولديغنى گوزيمزله گورديگمزدن، حضرتِ علىنڭ (رض) آخر زمانده كى خطاب ايتديگى دوستلرى ايچنده بِالخاصّه اوڭا روىِ إلتفاتى اولديغنى حسّ ايدييورز. هم {لاَحَتْ لَهُ السَّعَادَةُ} لفظيله يعنى سعيد اولمق و علما بحثنه متّصل بريسنه عنايته مظهر اولديغنى و {يَا مُدْرِكًا لِذٰلِكَ الزَّمَانِ} فقره سى حسابِ أبجدله اون اوچنجى عصرى گوستروب، او عصرده دنيايه گلن علمادن سعيد (رض) إسمنده بريسنه لطيفانه بر ايما، بو أماره يى زينتلنديرييور. (حاشيه)

دردنجى أماره: حضرتِ غوثِ گيلانى فتنۀِ آخر زمانده سنّتِ سنيه يى و أسرارِ قرآنيه يى محافظه يه و نشره چاليشان بر مريدينه اون بش أماره ايله إلتفات ايدر و اونڭله قونوشورسه، ألبته إسلاميتڭ تأسيسنده ”أسد اﷲ“ عنواننى آلان و علومِ أسراريهده {اَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بَابُهَا} حديثنه مظهر بولونان و كراماتِ خارقه ايله إشتهار ايدن و وهّابيلرڭ أجدادى اولان خارجيلرى قلنجدن گچيرن و غوثِ أعظمڭ جدّى و استادى اولان حضرتِ على (رض) ألبته آلِ بيته بر جهتده دشمن اولان وهّابيلرڭ حرمينِ شريفَيْنى إستيلاسى هنگامنده و خارجيلردن داها برباد بر طرزده سنّتِ سنيه يه مخالفت ايدن بر قسم علماء السوء و ظلمه لرڭ إستيلاسى زماننده، رسالۀِ نور واسطه سيله رسالۀِ نور شاكردلرى بتون قوّتلريله سنّتِ سنيه نڭ محافظه سنه و آلِ بيتڭ حرمتنه و مودّتنه چاليشمالرى و او مدهش مهالكه قارشى صارصيلمدقلرى حالده، إمدادِ روحانىيه و قوّۀِ معنويه نڭ تقويه سنه پك چوق محتاج اولدقلرى بر زمانده، او علومِ أوّلين و آخرينى بيلديگنى مفتخرانه إدّعا ايدن حضرتِ على (رض) ممكن ميدر كه، أولادندن اولان غوثِ گيلانىدن (رض) گرى قالسين، شجاعتِ حيدرانه سيله رسالۀِ النور شاكردلرينڭ إمدادينه يتيشمه سين؟ ألبته بو صورتله يتيشير و يتيشدى.

”أى إنسان بڭا باق!“ او ”إنسان“ لفظِ عموميسنده قرينۀِ حال ايله، او معيّن آدمه خطابدر. مادام مقتضاىِ حال و قرينۀِ حال ايله حضرتِ علىنڭ (رض) عموم مخاطبلرى ايچنده أڭ زياده محتاج و أڭ زياده حضرتِ علىنڭ (رض) مقصدى لهنده حركت ايدن، رسالۀِ نور شاكردلريدر. ألبته او ذات إستقباله باقوب و {يَا اَيُّهَا اْلاِخْوَان} تعبيرى ايله قونوشديغى جماعت ايچنده أڭ زياده متحرّك و قوّۀِ معنويه نڭ تقويه سنه محتاج اولانلره خصوصيتله باقار.

بشنجى أماره: أجنبى حروفاتنى أهلِ إسلامڭ أڭ مهمّ حكومتى رسمى بر صورتده قبول و نشر و جبر ايتديگى حالده، رسالۀِ نور شاكردلرى بتون قوّتلريله خطِّ قرآنىيى خارقه بر صورتده نشر و تعميم ايله محافظه سنه چاليشدقلرى بر زمانده، حضرتِ على (رض) تاريخيله اوندن خبر ويرمكله غيبى كراماتى بيان ايتديگى يرده علماء ايچنده بريسنه إلتفات گوسترييور. ألبته بو إلتفاتڭ گرچه چوق أفرادى اولابيلير. فقط بو قرينۀِ حال گوسترييور كه؛ رسالۀِ نور شاكردلرى بر خصوصيت كسب ايتمش كه، حضرتِ على (رض) إلتفاتيله رسالۀِ نورى آلقيشلايور.

آلتنجى أماره: قوّتليدر فقط يازامايز.

يدنجى أماره: ظاهردر فقط گوستره مييورز.

الحاصل: حضرتِ على كرّم اﷲُ وَجْهَهُ أجنبى حروفنه قارشى شدّتلى تأسّف و حدّت ايتديگى و بدعه يه طرفدارلق ايدن بر قسم علماء السوئه قارشى شدّتلى نفرت و حدّت ايتديگى يرده، إرشادكارانه بعضلرله قونوشويور. و حضرتِ جبريلڭ تعبيريله سكينه إسمى ويريلن و إسمِ أعظم صندوقچه سى اولان أسماءِ ستّه يه دوام ايدنى إرشاد ايدييور، تلطيف ايدييور.

ايشته او أسماءِ ستّه نڭ دوامندن ترشّح ايدن و او أسمانڭ لمعاتى اولان رسالۀِ نور و او رسالۀِ نور كندى شاكردلريله لا أقل يوزر قلمله يوز پارچه رسالۀِ نورڭ أجزالريله و إنتشار ايدن يگرمى بيڭ نسخه سيله لا أقل يوز بيڭ آدمى حروفِ قرآنيه لهنه و سنّتِ سنيه يه إتّباعه و ايمانلرينڭ تقويه سنه و حضرتِ علىنڭ (رض) حدّت ايتديگى ايكى جريانه قارشى تماميله مقاومت ايتدكلرندن، ألبته حضرتِ علىنڭ (رض) {يَا ايُّهَا اْلاِخْوَانِ} تعبير ايتديگى إخوانلرى ايچنده خصوصى بر صورتده اونلره باقييور.

أوت حضرتِ علىنڭ (رض) بو ظاهر كراماتِ غيبيه سى حضرتِ پيغمبر عليه الصلاة والسلامڭ إرشاديله اولديغى ايچون، باشقه شكلده بر معجزۀِ پيغمبريه (عصم) اولديغى مناسبتيله، عين كرامتِ غوثيه و إشاراتِ خارقۀِ عَلويه گبى بشنجى عصرله، اون دردنجى عصرڭ فتنه لرينه إشارت ايدن و گيزلى قالوب معناسى آڭلاشيلميان بر معجزۀِ غيبيۀِ نبويه يى بيان ايتمگه مناسبت گلييور. شويله كه:

حديثِ صحيحده واردر كه، رسولِ أكرم (عصم) فرمان ايتمش: {اِنِ اسْتَقَامَتْ اُمَّتِى فَلَهُمْ يَوْمٌ وَ اِلاَّ فَنِصْفُ يَوْمٍ} (أو كما قال) شو حديثِ شريفه هر ناصلسه قيامته إشارت صورتنده معنا ويريلمش؛ معجزۀِ نبويه گيزلنمش، آڭلاشيلمامش. هم شيخِ گيلانى (رض)، هم حضرتِ علىنڭ (رض) إرشادِ نبوى ايله، بشنجى و آلتنجى و اون دردنجى عصرلرڭ فتنه لرندن كرامتكارانه بحثلرى گوسترييور كه؛ بو حديثِ شريف اونلرڭ بو زمانه باقمق ايچون بر تلسقوبلريدر كه، بو ايكى عصره باقييورلر. أوت حديثده ”يوم“ تعبيرى، {اِنَّ يَوْمًا عِنْدَ رَبِّكَ كَاَلْفِ سَنَةٍ ِممَّا تَعُدُّونَ} آيتنڭ دلالتيله بيڭ سنه دن عبارتدر. خلافتِ إسلاميه و حكومتِ عربيه، حديث موجبنجه تام إستقامتله گيتمديگى ايچون، تام نصفِ يوم اولان بش يوز كسور سنه ده (حاشيه) هلاكو هجوميله خاتمه ويريلدى. اوچ درت عصر زمانِ فترتدن صوڭره {يَاْتِى اﷲُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ} آيتنڭ سرّينه مظهر اولان عثمانلى عادل پادشاهلرى، حديثِ شريفده كى إستقامتى يرينه گتيرمگه چاليشدقلرندن، حديثڭ حكميله اُمّت ايچون بيڭ سنه خلافتِ إسلاميه يى و شرعِ شريف اوزرنده گيدن حكومتڭ إدامه سنه واسطه اولديلر. حديثڭ ايكنجى جهتى كه، {فَلَهُمْ يَوْمٌ} ده تحقّق ايدييور.

و إستانبولڭ فتحندن تقريبًا يگرمى سنه أوّل ينه خلافتِ إسلاميه يه زمين إحضار و تام عموم عالمِ إسلامڭ مركزِ حكومتى اولاجق بر وضعيت آلمغه و مژده و ثناءِ نبوىيه مظهر اولان سلطان فاتحڭ واسطه سيله إستانبولڭ فتحى تاريخندن فترت زماننى طىّ ايدوب عبّاسيلر نره دن بيراقمشلرسه اورادن باشلايه رق عالمِ إسلامڭ بِالإستحقاق باشنه گچديلر. ينه حديثِ شريفڭ حكميله أگر إستقامتله گيتسه بيڭ سنه دن عبارت اولان بر گون، يوقسه ياريم گون دوام ايده جك. ايشته عينًا عبّاسيلر گبى تام ياريم گون يعنى بش يوز سنه دوام ايتدى.

بو معجزۀِ نبويه پك پارلاق بر صورتده تظاهر ايدييور. ايشته خلافتِ عربيه تام إستقامته مظهر اولماديغندن يالڭز ياريم گونى آلدى. عثمانلى دولتى دخى تك باشيله آخرلرنده أجنبيلرڭ و منافقلرڭ مداخله لرى يوزندن تام إستقامتى محافظه ايده مديگى ايچون او ده ياريم گون اولان بش يوز سنه يى آلدى. بو ايكى قارداش اولان ايكى عنصرڭ إتّحادلرندن تام إستقامته مظهريت سرّى واردر كه، بيڭ سنه اولان بر گونى تمام آلديلر.

سؤال: رؤياىِ صادقه واسطه سيله ويا حقيقى كشف جهتيله حضرتِ على (رض) و غوثِ أعظم (رض) گبى ذواتِ قدسيه جزئى ايشلره دائر عامى آدملرله ده تماس ايده بيليرلر و بعض شيلرى خبر ويرييورلر. نه دندر كه؛ بونلرڭ بر إشارتِ غيبيه لرينى غايت أهمّيتله بيڭ كشف و بيڭلر رؤياىِ صادقه قدر طوتويورسڭز، أهمّيت ويرييورسڭز؟

الجواب: سكز يوز و بيڭ اوچيوز سنه مسافه ده، وراثتِ نبوّت مقامنده عالمِ إسلامڭ إستقبالى نقطۀِ نظرنده كلّى بر نظره او اوزون مسافه ده گورونن حادثاتڭ ألبته چوق أهمّيتى اولاجق، طاغ گبى بر بيوكلگى اولاجق كه؛ او اوزون مسافه ده و او كلّى نظرده عالمِ إسلامڭ منفعتى نقطۀِ نظرنده اوزاقدن گورونسون و اوڭا دقّت ايديلسين و وجوده گلمه دن أوّل اوندن خبر ويريلسين. رؤياىِ صادقه و كشف ايسه جزئى و خصوصيدر و وجوده گلدكدن صوڭره ياقيندن باقمقدر. ألبته بويله كشف جهتنده روحانى تمثّل إعتباريله ياقيندن باقيلديغى وقت ذرّه لر دخى گورونه بيلير. عادى آدملر ده اونلرڭ روحانى مثاللريله گوروشه بيليرلر و غايت أهمّيتسز شيلر ده مدارِ نظر اولابيلير. أوت بر آيينه ده مثالى گونشله مناسبتدار اولمق و صحبت ايتمك نره ده؟ حقيقى سماده كى گونشله مناسبتدار اولمق نره ده؟ آيينه ده كى گونشى هركس ألنه آلابيلير، إلتفاتنه مظهر اولابيلير. قونوشه بيلسه بلكه قونوشديره بيلير. فقط سماده كى گونشڭ إلتفاتنى جلب ايدن و كنديسيله قونوشديران كيمسه، قمره چيقمالى، مقامى قمرده اولمالى ويا قمر گبى بر وظيفه گورملى؛ يوقسه او سلطانِ سماوينڭ حشمتلى نظرى آلتنده هيچ گورونميه جك درجه ده گيزلنه جكدر.

رسالۀِ نور شاكردلرى نامنه

بكر بك، عاصم، كچه جى مصطفى، مصطفى، مصطفى، على، سليمان رشدى،
عبدا ﷲ، خسرو، رأفت، سليمان، صبرى، خلوصى، باباجان محمد على،
مسعود، حسين، غالب، حافظ على، كوچك لطفى، ذكائى،
عبد الباقى، شاملى حافظ توفيق، يعقوب جمال وسائره

خسروه ”ياز“ أمر بيورلما سيله


رسالۀِ نورڭ معجزاتِ قرآنيه و رموزاتِ ثمانيه رساله لريله و رسالۀِ نور گُل فابريقه سنڭ سركاتبى گبى قهرمان قارداشلرڭ و شاكردلرڭ فوق العاده غيرتلريله عصرِ سعادتدن بَرى بويله خارقه بر صورتده معجزه لى اولارق يازيلماسنه هيچ كيمسه قادر اولماديغى حالده رسالۀِ نورڭ قهرمان بر كاتبى اولان خسروه ”ياز“ أمر بيورلماسيله، لوحِ محفوظده كى يازيلان قرآن گبى يازيلماسى و قرآنِ عظيم الشانڭ حق كلام اﷲ اولديغنى و بتون سماوى كتابلرڭ أڭ بيوگى و أڭ أفضلى و بر فاتحه ايچنده بيڭلر فاتحه و بر إخلاص ايچنده بيڭلر إخلاص و حروفاتنڭ بردن اون و يوز و بيڭ و بيڭلر ثواب و حسنه ويردكلرينى هيچ گورولمه دك و ايشيدلمه دك پك گوزل و خارقه بر صورتده تعريف و إثبات ايدن و قرآنِ معجز البيانڭ بيڭ اوچيوز سنه دن بَرى إعجازينى گوسترمه سيله و معارضلرينى طورديرمه سيله و نورڭ گوزلره گوسترر درجه ده ظاهر دليللرى ايله و نور شاكردلرينڭ ألماس قلملريله بو زمانه قدر مِثلى گورولمه دك رسالۀِ نورڭ دنيايه فرمان اوقويان و أڭ متمرّد و معنّدلرى صوصديران…

خسروڭ حقيقةً تدبيرجه بڭا إحتياج بيراقميه جق بر درجه ده تدبير و درايتى

أوت، قارداشلرم! سزلر، إخلاص سرّينى تام محافظه ايدييورسڭز. بو قدر أسبابِ تفرقه ايچنده وحدتڭزى محافظه، حقيقةً بر خارقه در. حافظ علينڭ حقيقةً مستثنا بر محويت و تواضعى ايچنده إخلاصى و فنا فى الإخوان دستورينى محافظه ايتمه سى؛ و خسروڭ حقيقةً تدبيرجه بڭا إحتياج بيراقميه جق بر درجه ده تدبير و درايتى و حافظ على گبى يوكسك إخلاصى و محويتى؛ حافظ مصطفىنڭ خدمتِ نوريه ده بيوك إقتدارى ايچنده قوّتلى بر صداقتى و فداكارانه تسليميتى؛ و هم عبد الرحمان، هم لطفى، هم حافظ على معناسنى طاشيىان بيوك روحلى كوچك على، رسالۀِ النور خدمتنى دنياده هر شيئه ترجيحًا حياتنڭ أڭ بيوك مقصدى ياپمسى و سببِ إختلافه قارشى قوّتلى مقاومتى بولونديغنى بو درت مكتوبڭز بڭا بيلديردى.